O QUE QUEDA

No noso encontro de onte, ese encontro instaurado ó xeito de promesa ou de ofrecemento, encontro que procuramos levar a cabo cada vez que N. volta á casa de donde queira que está (unhas veces foi Italia, outras Francia, logo, moi pronto xa, será USA e a súa gran mazá), entre conto e conto, nese poñernos ó día, por algún tipo de razón que non podo concretar agora con certeza, saltou o nome de Platonov, nome que suscitaba nos dous un evidente interés e que, a pesar deso, ningún podía aínda evocar dende a experiencia persoal da lectura dos seus textos. Foi curioso, non porque cousas así non se produzan, que si que son absolutamente normais, pero é que a ese anecdótico detalle sumóuselle hoxe a reincidencia ó botar man dun pequeno opúsculo de autoría compartida: as palabras de John Berger, as fotografías de Marc Trivier e varias esculturas de Alberto Giacometti que actúan como elemento causal do mesmo. Refírome a Esa belleza (My beautiful), editado por Bartleby no 2005 en edición bilingüe. Nun dos comentarios que Berger fai sobre unha das pezas do escultor emprega un fragmento dun relato de Platonov como metáfora ou, talvez mellor, como mera posibilidade para aproximarse ö indescifrable enigma. O relato do escritor ruso disque narra as peripecias dun grupo de nómades que se ven atrapados nun deserto de sal. O fragmento describe a conversación que o protagonista lle escoita involuntariamente unha noite a unha parella:

“Ya no servimos para nada, dice la mujer, tú estás delgado y débil, en cuanto a mí, me languidecen los pechos y siento dolor en la médula de los huesos.
No dejaré de amar lo que queda de ti, dice él.
No se dijeron más. Sin duda se tendieron abrazados en el lecho para tener en las manos su única dicha.”