… AND THE LIVIN’ IS EASY

Días de duro traballo físico, de regreso ás orixes. O corpo renxe, si, pero a cambio dese castigo recupera sensacións que xa parecían mortas para sempre. Non todas son pracenteiras, incluso é posible que ningunha o sexa, mais o pracer está neso, en recuperar, en recuperar-se. Tén o seu encanto restabrecer vellas relacións de amor/odio: o pico, a pá, a marra, a serra de arco, o punteiro e a maceta, o martelo e as puntas de encofrado, as tenazas e o arame, etc. E todo eso en xornadas inacabables e soleadas, ás veces eternas. Por suposto, deixo para o final o mellor, a compañía, neste caso a de Manolo, ese home que xa camiño dos oitenta segue cultivando o seu vello oficio como se non houbera outra cousa que merecera a pena, como se non existira diferencia entre unha xornada de hai trinta anos, ou sesenta, e a de antonte, a de hoxe, a de mañá. Repite os xestos, os pasos, o ritmo, incluso os comentarios sobre os xestos, sobre os pasos, sobre o ritmo. É así que o verán semella ser un vello verán, un eterno verán, e os golpes nos dedos tamén son os vellos golpes nos dedos, e as putas moscas (Manolo: Andan doentes, meu fillo. É a tormenta.), as insoportables moscas, son as mesmas moscas de sempre e, entón, por culpa delas, lémbrome de que en todo hai -en case todo- espazo para uns versos:

La mosca
“Te tendré que matar de nuevo.
Te maté tantas veces, en Casablanca, en Lima,
en Cristianía,
en Montparnasse, en una estancia del partido de Lobos,
en el burdel, en la cocina, sobre un peine,
en la oficina, en esta almohada
te tendré que matar de nuevo,
yo, con mi única vida.”

Julio Cortázar

Así vai pasando, neste sen pasar, o meu summertime.

PELO TEXO VAI-SE PARA O MUNDO (I)

Reencontrarme coa merda de elefante de Ofili na visita ó Museu Colecçao Berardo e coas figuras antropomorfas das cagadas de gueivotas fotografadas por Barbi na exposición temporal do Centro de Arte Moderna da Calouste Gulbenkian. Colofón?, ver cagar ó rinoceronte indio no Zoo, todo un asqueroso espectáculo (podería dicir tamén: ver cagar ó rinoceronte de Durero).

Josefa de Óbidos, esa pintora barroca portuguesa da que non falan os libros fóra de Portugal. Curiosamente a min tan só me resulta interesante o feito de que existira e, como moito, as pinturas que se lle atribúen con dúbidas, aquelas que moitos pensan que son obra de seu pai, as naturezas mortas. Se si ou se non, hai unha natureza morta con estalotes que me parece deliciosa. Si, claro, no Museu Nacional de Arte Antiga, onde tamén está esa xoia da arte portuguesa atribuída a Nuno Gonçalves, os Paneis de San Vicente de Fora, e as Tentacións de San Antonio d’O Bosco, cos seus marabillosos artefactos voadores.

‘Algumas obras a ler’, unha xoia que será difícil volver a encontrar. Art & Language e Isidore Isou, sobre os que descansa fundamentalmente a montaxe, pero tamén outros, entre os que me rematou de convencer Braco Dimitrijevic, a quen coñecín hai uns anos nunha colectiva no CGAC.

Non sei ben cal é o motivo ou se é puro azar, pero batín unha e outra vez con Nadir Afonso. Primeiro foron os azulexos pintados da estación de metro Restauradores, na liña azul ou gaivota. Logo foi a monográfica no Museo do Chiado, onde me encantou ver o seu arte cinético, basicamente ese cabalete con motor que fai xirar un lenzo para mostrar pintura en movemento (unha das vías abertas polas vangardas históricas que ás veces se confundiu co cine abstracto). Logo foi a radio no coche, a Antena 2 portuguesa, na que de pronto emitiron unha entrevista co artista -naceu no 1920 e aínda vive- con motivo doutra exposición sobre a súa obra que está tendo lugar na viciña vila de Chaves, na que el naceu.

PALABRAS BOMBA

Por seguir coa liña explosiva do post anterior, vaia, non por outra cousa. En realidade do que quero dicir algo é da surrealista partida de tute cabrón que, tras un lote de anos, rematou onte o T.C. ó dar a coñecer que xa existe sentenza sobre o Estatut. Do pouco que aínda sabemos e das primeiras reaccións parece deducirse que verdadeiramente gañou quen aparentemente perdeu ou, enfocado doutro xeito, hai un deseño moi coidado para intentar transmitir a idea de validez dun texto que, non obstante, de entrada, foi eviscerado e convertido en animal disecado.
A sensación dun profano en lides xurídicas coma min é que na partida de tute cabrón referida houbo basicamente unha obsesión, unha especie de enfoque artificieiro para tratar de desactivar toda palabra bomba colocada nos baixos dese vehículo sospeitoso que era o texto catalán. E, por suposto, de entre todas as palabras bomba, a potencialmente máis perigosa, talvez incluso a única, foi a palabra nación.
A liorta que se vén arrastrando xurídica e politicamente derredor deste anticristo derivou finalmente na xeneralización do uso do término nacionalidade como adecuado e aséptico continente no que non hai posibilidade de encaixar determinados contidos que si lle son propios ó continente nación, disque. Un asunto de significantes e de significados que non parece dirimirse polas academias da lingua, senón polas sectarias faccións da xudicatura e a bon seguro tamén polas cabezas privilexiadas dos sesudos responsables políticos dos grandes partidos.
En fin, que como se dun clásico do oeste se tratara, rematada a partida comeza a película. Xa veremos que desenlace nos espera, pero témome que lle vai ser difícil ó sheriff controlar tanta tensión.

Para a familia de Sitges.

ICONOLOXÍA VAXINAL

Explícome. O concepto de iconoloxía vaxinal foi creado aló polos primeiros setenta para facer referencia á existencia dunha imaxinería propiamente feminina no ámbito da produción artística. As súas introdutoras foron dúas artistas, Judy Chicago e Miriam Shapiro, á vez activistas do denominado Movemento de Liberación da Muller. Tras unha teimuda búsqueda dun elo que distinguira as realizacións das mulleres das realizadas polos homes deron coa teoría da existencia dun suposto patrón común nas obras das primeiras: todo se organizaba derredor dun orificio central innegablemente metafórico.
Sobre este capítulo da historia da arte pódese atopar moita máis información no fabuloso libro de Patricia Mayayo titulado ‘Historias de mujeres, historias del arte’, e refírome aquí a el por un motivo máis que xustificado -como pronto ides ver- co que batín circunstancialmente cando andaba detrás doutras cousas. O caso é que, ó profundizar na cuestión dese metafórico centro que pode ser identificado en todo produto artístico realizado por mulleres, as autoras cren recoñecelo en múltiples formas e citan varias, unha delas, unha das mencionadas, son as ventás.
A miña lóxica aristotélica non acaba de dilucidar se neste meu blog fago uso e abuso dunha iconoloxía vaxinal, partindo da base de que non son muller, ou, pola contra, se debo ponderar con máis obxectividade canto de muller hai en min. Por suposto, as conclusións que eu obteña ó respecto non serán xa expostas aquí.

MICROARREBATOS

RELATO V:
Odio os telegramas porque sempre salto os stop.

RELATO VI:
Pintaba nas uñas sereas de grandes peitos. Cada vez que as cortaba ía metendo os cachos nunha caixa de mistos que tiña unha fermosa foto dun xarrón chino da dinastía Ming. Rematei por meter os fragmentiños de uña no propio xarrón.

RELATO IX
Na puta vida matei outra galiña.

RELATO X:
Escribo sen esquema previo para non perderme.

RELATO XVII:
Composición caótica: picáronsenos os callos da festa.

RELATO XVIII:
Problema de álxebra: o descoñecemento do alfabeto.

RELATO XIX:
O importante á hora de construir un personaxe é a súa caracterización psicolóxica, a capacidade para espirlle a alma, a sobriedade nos trazos que o caractericen, e, sobre todo, o seu nome. A min páreceme apropiado para este relato chamarlle ó protagonista Hamlet.

RELATO XXVI:
De non ser polo dinosaurio chegaba tarde outra vez ó choio. Cada día durmo máis!

RELATO XXVII:
Fun un neno feliz ata o instante mesmo no que me parei a pensar se era un neno feliz.

RELATO XXXII:
Cabréame moito que ó final duna novela me digan xa quen era o asasino.

RELATO XXXVI:
Sempre levaba o cordón umbilical desatado, disque ía coa súa personalidade.

RELATO XL:
E, logo de confesar e de recibir os óleos sagrados, entregoulle a súa alma ó Señor e díxolle: aí lle queda, podo vivir perfectamente sen ela.

RELATO XLI:
Foi o primeiro home en pisar a Lúa, si, pero con tan mala sorte que se lle quedou pegado un puto chicle na sola da súa bota de astronauta.

RELATO EXTRA: Para os amantes da Science Fiction.
Part I:Chegará o día no que os Estados Unidos de Norteamérica teñan a unha persoa (seguramente home, eso si) afroamericana (non deberá dicirse negra) ocupando a presidencia. [letor: pssssssssss!]
Part II:Chegará un día no que un xefe de goberno socialista recortará partidas económicas destinadas a gastos sociais e baixará os salarios dos traballadores! [letor: psssssssssssssssssssssssssssssss!]
Part III: Chegará un día no que xa non se emita Luar na tvg. [letor: estes autores de SF xa non saben que fantasías imaxinar!]

WAY OF LIFE

Imaxino que a quen, coma min, se considere caótico, máis dunha vez lle chamaría poderosamente a atención descubrir a meticulosidade coa que certas persoas teñen organizadas as horas de todos os seus días, e non me refiro a esa orde que responde á obrigada aceptación das xornadas laborais ou dos horarios de trens.
Un dos casos máis sonados deste tipo de comportamento, deste modo de vida, foi o do fílósofo Kant. O rigor co que se aplicaba día tras día a unha mesma monótona rutina convertiuno en paradigma de individuo metódico.
Non sei se Reger, personaxe en torno ó que xira ‘Mestres antigos’, novela de Thomas Bernhard, tivo no filósofo de Königsberg o seu modelo inspirador. Máis de trinta anos visitando día si e día non (literalmente) unha sala do Kunsthistorisches Museum de Viena para, sentado no mesmo lugar, botar horas contemplando o mesmo cadro, en concreto un retrato realizado por Tintoretto. Disque a temperatura do recinto era a adecuada para pensar ó máis alto nivel.
Que medo produce en min esa razón pura!
Xa sei, xa sei, non hai produción intelectual sen reflexión e non pode haber pensamento reflexivo sen tempo, e tamén sei que sen os logros aportados por seres que se entregaron en corpo e alma a esa labor ás veces de modo tan fanático coma os anteriormente apuntados a humanidade non tería sido o que é/somos (?), pero, a pesar de todo, ou, precisamente por eso, que medo!