PELO TEXO VAI-SE PARA O MUNDO (II)

Para min que Portugal é coma unha fantástica novela, algo así coma unha peza literaria de Italo Calvino feita carne. Penso neso por causa das aeronaves, das que fun atopando dun xeito ou doutro nos diferentes espazos polos que me movín. Primeiro foron os parques, un en Leiria, onde paramos para xantar na viaxe de ida, e outro xa en Lisboa, no Belém, mostrando sendos avións a xeito de monumento público. Despois viñeron as xa mentadas naves que surcan o ceo do tríptico d’O Bosco, tan sorprendentes, alucinantes (existen teses que falan de experiencias con determinadas sustancias, tal que un Artaud, un Michaux, etc., quen sabe?), evocadores. Máis tarde verso e medio co que non contaba, tamén nun libro Cotovia, nesta ocasión de Iosif Brodskii, ‘Paisagem com inundaçao’, no seu poema Um postal de Lisboa: Áos aviadores que subiram às nuvens / num piano alado. Penso que foi entón cando me parei a pensar sobre este asunto do voo e, por suposto, cando me lembrei do artiluxio que aparecía no ‘Memorial do convento’ de Saramago. E ata aí pouco máis, pero… Camiño do castelo de São Jorge, nunha das subidas, por pura casualidade, fíxome no nome da rúa, na placa co nome: Rua Bartolomeu de Gusmão, precursor da aeronáutica, 1685 – 1724. Non estaba seguro, pero aquelo mosqueoume, non fora ser que o que a min sempre me parecera pura fantasía novelesca resultara ter sólida concreción histórica. E si, resultou, resultou que o tal Bartolomeu era personaxe histórico, que a súa Passarola non fora invención de Saramago e, para máis inri, que eu estaba descubrindo unha parcela máis da miña inmensa ignorancia.