TRECE MANEIRAS DE MIRAR UNHA VENTÁ

I
Calculou ben o impulso e deu o salto / forzando a resistencia / do tempo recluído / nas súas sombras. (Lois Pereiro)

II
O axente xudicial mirou para arriba e identificou doadamente a ventá dende a que se lanzara aquel home, había unha altura considerable, o estraño foi que non se deformara a trompeta. Disque se trataba dun tal Chet Baker, un músico famoso. Nunca antes oira falar del. Para que ía tirarse un músico famoso dende unha ventá nunha cidade que non era a súa, nun pais que non era o del, e máis estando el de garda!

III
Nin que Bohumil fora tonto, que non soupera cal era realmente a súa situación, que descoñecera o relato da mazá de Newton, que non poidera considerar a posibilidade do suicidio. Acaso un suicida non pode tamén botarlles de comer ás pombas?

IV
O xesto, o simple e significativo xesto de quitar o reloxo e pousalo coidadosamente, todo o que ese xesto implica. Logo a ventá, sen máis, sen dubidalo. ‘Kuhle Wampe’, 1932. A vida era unha bicicleta.

V
A derradeira performance de Ana Mendieta, o seu corpo lixeiro voando, trinta e catro pisos de caída libre, libre, libre… Moitos dedos sinalaron a Carl Andre, pero que podemos saber nós?

VI
Dende unha fría torre tirolesa, así Walter, así o pobre Walter, sen compaixón, con ese pulcro horror, con esa especie de obscena delicadeza, así o lanzou Bernhard contra o chan.

VII
Non sabería dicilo, non podería confirmar se nas dúas ocasións nas que o fixo a ventá era a mesma, supoño que non, que nada tiñan que ver unha coa outra. Unica Zürn botouse a voar ós doce anos e o seu tenro corpo rematou entregándolle o seu sexo á lingua dun sedento can (así, sen retórica algunha, nolo fixo saber na súa ‘Primavera sombría’). Con cincoenta e catro anos volveuse a tirar, matouse por segunda e definitiva vez, xa para sempre. Non sei se toda esquizofrenia precisa de dúas mortes.

VIII
Foron varios, incluso moitos, pero apenas permitiron que víramos as imaxes, non deixaron que os media… Aínda así e todo existen probas, existen tamén xa lendas, case mitos. Penso por exemplo nesa parella collida da man, tal e como se nos repite na novela de Don DeLillo ‘El hombre del salto’.

IX
Por suposto, un accidente, como discutirllo á familia, a Julia, supoño, tamén a Julia, a pesar de los pesares. Pero sen entrar en detalle, por unha ventá partiu tamén José Agustín Goytisolo.

X
Do magnetismo atroz que sobre os corpos, certos corpos, exercen en certos momentos as ventás de certas comisarías. A eso, a reflexionar sobre esa anomalía da física, dedicou Darío Fo unha das súas pezas máis coñecidas.

XI
Deleuze optou por unha xanela rizomática aberta nunha meseta, non sei exactamente en cal das mil, pero tanto ten.

XII
Oliveira é posible que non acabara de decidirse aínda, hai teses de todo tipo, non teño noticia de que Cortázar se manifestara con máis precisión. É perfectamente posible vivir eternamente asomado a unha ventá. Quero dicir nunha novela, claro.

XIII
A Buster Keaton pasoulle ó revés, foi a ventá a que se lle botou enriba.

A POLÍTICA DO SISMÓGRAFO

Cando se vela celosamente polos intereses do estado (dun estado calquera) débese estar preparado para afrontar decisións que ós comúns dos mortais poden parecerlles desproporcionadas por inhumanas ou, ó revés, inhumanas por desproporcionadas.
Existe un pequeno relato de Thomas Bernhard, titulado ‘Decisión’ e incluído no libro ‘El imitador de voces’, no que se nos conta como un funcionario rumano, responsable dunha determinada área de goberno na cidade de Bucarest, tras un terremoto de violenta intensidade, atopándose ante os escombros dun hotel caído tomou a determinación de ordear que foran aplanados en lugar de movelos para rescatar vítimas que, segundo testemuñas, pedían auxilio baixo os cascotes. Disque o aplanamento era moito máis barato que o salvamento e, ademais, seguramente moitos dos rescatados quedarían con danos físicos e terían que ser indemnizados polo erario público.
Se non fora porque a realidade supera tantas e tantas veces á ficción non deixaría de parecernos unha das moitas perversas ocurrencias deste polémico escritor austríaco.

WAY OF LIFE

Imaxino que a quen, coma min, se considere caótico, máis dunha vez lle chamaría poderosamente a atención descubrir a meticulosidade coa que certas persoas teñen organizadas as horas de todos os seus días, e non me refiro a esa orde que responde á obrigada aceptación das xornadas laborais ou dos horarios de trens.
Un dos casos máis sonados deste tipo de comportamento, deste modo de vida, foi o do fílósofo Kant. O rigor co que se aplicaba día tras día a unha mesma monótona rutina convertiuno en paradigma de individuo metódico.
Non sei se Reger, personaxe en torno ó que xira ‘Mestres antigos’, novela de Thomas Bernhard, tivo no filósofo de Königsberg o seu modelo inspirador. Máis de trinta anos visitando día si e día non (literalmente) unha sala do Kunsthistorisches Museum de Viena para, sentado no mesmo lugar, botar horas contemplando o mesmo cadro, en concreto un retrato realizado por Tintoretto. Disque a temperatura do recinto era a adecuada para pensar ó máis alto nivel.
Que medo produce en min esa razón pura!
Xa sei, xa sei, non hai produción intelectual sen reflexión e non pode haber pensamento reflexivo sen tempo, e tamén sei que sen os logros aportados por seres que se entregaron en corpo e alma a esa labor ás veces de modo tan fanático coma os anteriormente apuntados a humanidade non tería sido o que é/somos (?), pero, a pesar de todo, ou, precisamente por eso, que medo!