DOPPELGANGER, PERO MENOS.

Achegouse a min unha compañeira con cara sorrinte e, a pesar diso, con expresión de susto:
– Case me da algo ó atopar o teu nome no xornal e velo asociado a casos de corrupción urbanística!
– Éche o que hai – dixen eu-, un vai tendo así furricallos para caprichos.
O caso é que si, que non teño nada de orixinal, que hai copias por aí circulando. Vou ter que facer o mesmo que fixo o poeta maldito:
Al amanecer, cuando las mujeres comían fresas crudas, alguien llamó a mi puerta diciendo ser y llamarse Leopoldo María Panero. Sin embargo, su falta de entereza al representar el papel, sus abundantes silencios, sus equivocaciones al recordar frases célebres, su embarazo cuando le obligué a recitar a Pound, y finalmente lo poco gracioso de sus gracias, me convencieron de que se trataba de un impostor. Inmediatamente, hice venir a los soldados: al amanecer del día siguiente, cuando los hombres comían pescado congelado, y en presencia de todo el regimiento, le fueron arrancados sus galones, su cremallera, y arrojado a la basura su lápiz de labios, para ser fusilado poco después. Así terminó el hombre que se fingía Leopoldo María Panero.

TRÍPTICO DE ANTROIDO

Visito a Luis Seoane na tarde do sábado de antroido, fría coma o demo (a tarde, dicía, mais a Luis Seoane tamén). Ía atraído pola exposición de Xesús Vázquez, ‘Nieve negra’, unha evidente alusión a Celan e a un dos seus tristemente máis coñecidos poemas.
Pinturas de gran formato, un par de esculturas, raiogramas (a parte que máis me interesou), un libro mostrándosenos como chaga na que non se podía meter o dedo -para eso unha proxección en bucle instalada a carón del-, un estandarte evocando a parafernalia hitleriana, un espazo amplo, para min só (saía unha parella de mozos ó entrar eu)… Conclusión: non atopei outra cousa que non fora máis frío, un frío propio dun exercicio intelectual talvez -non o poño en dúbida- absolutamente sincero, pero light, sen alma (Alma era , por enriba, o título do libro de artista). Por que? Para min por algo moi simple, tan simple como dicir que as pinturas propostas baixo unha concepción abstracta e xeométrica, con símbolos tan obvios ás veces coma a estrela xudea, ou as chamativas cores, diluían a forza doutras pezas. Pero hai máis, creo que existen outros factores non menos importantes. No centro da sala ábrese un enorme cadrado que permite a comunicación visual coa planta superior. Xusto aí colgaba dun arame (semellaba un tendal) un esquelete supoño que plástico. Por un intre pensei que formaba parte da montaxe de X.V. Non era tal, pertencía xa á exposición ‘Muestra la herida. La enfermedad (Arte y medicina I)’. E aí acabouse de fastidiar todo. Pareceume estoutra unha interesante e traballada proposta colectiva con certas obras de innegable calidade e con nomes canónicos (Juan Muñoz, Paco Leiro, Warhol, David Nebreda -fun o primeiro sorprendido!-, Tapies, etc.) e completada con pezas puramente propias do universo médico forense, ademais de certas xoias bibliográficas a cabalo entre o mundo clínico e o artístico. En definitiva, facía xustiza ó título elexido polos comisarios. E todo esto, sen dúbida, manifestábase máis intensamente Auschwitz (os esqueletes reais, os tratados de anatomía, os berros emitidos na instalación de Oursler, etc.) ca o deseñado entorno inferior de ‘Nieve negra’.
Deixei atrás eses ámbitos solapados e achegueime á terceira das mostras ofertadas, ‘Unterwegs. Ao paso de Walter Benjamin’. Mediante fotografías de moi variado tamaño (en xeral grandes) o artita bilbaíno Chema de Luelmo evoca a derradeira viaxe do filósofo alemán intentando atravesar a fronteira francesa para chegar a Portbou. A disposición das fotografías fainos repetir (?) supostamente os seus pasos e a súa ollada (Portbou vese xa ó lonxe, pequeniña vila mariñeira, Portbou móstrasenos xa cerca, ó alcance, ilusión cumprida, …). Remata coa visión contundente da estación de ferrocarril marcando o punto e final inamovible.
Saín de novo ó frio puramente meteorolóxico da tarde do sábado de antroido. Pensaba se non habería -insisto, a pesar de toda a boa vontade, de toda a sinceridade- algo deso que Nancy chamou ‘variacións inesgotables sobre o inexplicable ou sobre o demasiado explicado’, que o levou tamén a advertir que ‘por eso todo o que se di é inaudible, así como demasiado audible. Por eso non quero escoitalo, e tampouco quero falar máis do asunto. Por eso, non obstante, falo del e tremo ante a posibilidade de dicir unha palabra de menos ou unha palabra de máis’.
…xa! Si, pensei tamén un pouco despois, mentres unha aburrida comparsa intentaba animar a rúa, que eu tamén estaba metido na mesma camisa de once varas, que probablemente o máis sensato sería borrar este inútil blog e deixarse de lerias. A fin de contas.